Bir tek mavi kaLdı bende

Aşkımı verdim Sana , yüreğimi verdim. Aşk Sendin, sen yüreğimdin. Her atışı, Senin iki heceLik iSmini fıSıLdardı. KimSe anLamazdı; ama, Sen duyardın. Hak etmişmiydin bunu ? BöyLe derin bir aşkLa SeviLmeyi hak etmiş miydin? Geç kaLmış bir Soru bu... NaSıL HiSSettiySem öyLe yaşadım ben aşkımı.Yüreğimi teSLim etmemiş oLSaydım Sana aşk oLmazydı onun adı. BöyLe yaşadım ben hep, Sen beğenSende beyenmeSende ... HeSapLı aşkLar bana göre değiL. " Ne verirSem ne aLırım?" SoruSunu SoranLardan oLmadım. Senin için attı yüreğim, bunu SöyLemektende gocunmadım.

UmutLarımı verdim Sana , hayaLLerimi verdim. Bir geLecek düşLedim SeninLe, hata mıydı? Yarım aşkLarı, kaç-kovaLa oyunLarını, göStermeLik dargınLıkLarı bırakıp bir kenara, bu günü doLu doLu yaşarken, yarına dair umutLar beSLedim. HepSİnde Sen vardın, SenSiz oLmayacaktım. Bügünü de, yarını da SeninLe yaşayacaktım. Bu hayatta ne oLacakSa iyi ya da kötü birLikte karşıLayacaktık. Bazen bir Türk fiLmi tadında , bazen gerçeğin tam ortaSında yaşayacaktık. Birbirimize güç verecektik, hayata karşı direnme gücünü birbirimizden alacaktık.

Ruhumu verdiim Sana, bedenimi verdim. OLmadığın zamanLarda ruhumu bıraktım Sana, yaLnız kaLmayaSın diye. Çünkü SenSİz oLmazdı benim ruhum. İçimi SıkıntıLar baSardı. Müebbete mahkum bir hükümLü gibi bedenime tüneL kazıp firar etmeyi düşünürdü hep. Bu yüzden özgür bırakırdım onu. Ve ruhumun gideceği tek yer her zaman Senin yanındı. Ya bedenim ? GözLerim gördüğü hiç bir şeyi ayıramazdı SenSizken. ELLerim dokunmazdı hiçbir şeye. Yürümezdi bacakLarım Senin oLmadığın yoLLarda. OySa Sana her dokunuşum , yeniden doğuşu oLurdu bedenimin. YeniLenir, arınır çıkardı karşına her zaman. SevişmeLerimiz bir ayindi benim için. VarSa bir Sevda tanrıSı, ona SunuLmuş en büyük adaktı.

Hayatımı verdim Sana. " Can" deSeydin onu da aLırdın benden. Gözümü biLe kırpmazdım. Zaten aşk bu değiL midir? SevgiLiye dokunduğun anda, "öLSem umrumda biLe oLmaz " demek değiL midir aşk? Bunu demiyorSan eğer, neden yaşayaSın aşkı ?


Bütün bunLar yetmedi Sana biLiyorum. YetSeydi eğer, şimdi bunLarı yazıyor oLmazdım zaten. Serzeniş Sanma bunLarı, ben hatayı kendimde arıyorum.
BeLki de küçücük birşey yeterLi oLacaktı her şey için.

GönüLLüydüm yoLdan çıkmaya, çıktım da. Senin için değiL kendim için yaptım bunLarı, Sonunda acı oLSa da... Şimdi bir tek mavi kaldı bende. Bir tek onu vermedim Sana. KirLenmeSİn diye...



Mehmet Coşkundeniz