Senin yüzün

Baktıkça beni mavi temmuz SabahLarına götüren yüzün... DaLga daLga denizin SerinLiğini getiren yüzün... Güne$in aydınLığına meydan okuyan yüzün...Sahi ne çok yüzün var Senin ?
Ba$ döndüren bir uçurum kimi zaman...Hani derinLiğine bakmaya kaLktığında için ürperir, yine de ucuna kadar geLip a$ağı bakmaktan aLamazSın kendini. ÖyLe... Sık ağaçLarLa doLu bir orman bazen. YağmurLarLa ıSLanan... Ve bir güLü$ünLe binLerce çiçek açtıran...
Bir martı ... Beyaz kanatLArıyLa kente tepeden bakan... Ve bir Lokma SimitLe yetinece kadar mütevazı...
Yüzün denizLeri deLirten bir fırtına, gemiLeri be$ik gibi SaLLayan... Bu fırtınaya dayanamayıp teLa$La kaçan gemiLerin aradığı Sığınacak bir Liman... çöL ortasında bir vaha, diLi damağı kurumu$ yoLcuLara SuLarını avuç avuç sunan...
DaLgın yüzün... AcıLardan SüzüLüp geLen çizgiLeri ta$ıyan... Ne aradığını biLmeden uzakLara bakan. Güvene ve umuda muhtaç yüzün. Tam o anda nereden çıkıp geLdiği beLLİ oLmayan bir koyuLuğun göLgeLediği yüzün...
Bazen aLaycı...Hayatı hiç ciddiye aLmıyormu$ gibi bakan... Hiçbir $eye $a$ırmayan... Ve SakinLiğiyLe izLeyen herkeSi $a$ırtan... Bu yüzden hiç teSLim oLmayacak oLan ve teSLimiyeti daha ba$tan reddeden... Kendi SınırLarını hep kahramanca koruyan ama duvarLarını ne zaman yıkacağını çok iyi biLen...
DinginLiğin ve SeSSizLiğin çağrıSı yüzün, bakınca huzur veren... KayboLunacak bir sonSuzLuk... Uzayıp giden yemye$iL bir ova... Yüzün, ürkek bir ceyLan, o ovada ko$an...
Bir ayna yüzün... ÇırıLçıpLak Seni yanSıtan... İçin, dı$ın bir. HeSap kitap yapmayan. Yüreğindeki Sevgiyi de nefreti de açıkça göSteren... " Ben Sevdayım " diye haykıran yüzün...
Yüzün, küçük bir çocuk, oLgun bir inSan, bahar, dağ yamaçLarı, pınar, göçmen ku$Lar ve rüzgar... MeLtem, karayeL, Lodos, poyraz... Hayata dair ne varSa hepsini ta$ıyan... KırıLgan bir fidan...
Yüzün hep yanımda... Ne zaman bakSam gördüğüm... Bana a$kı tekrar aniLatan... Dokundukça dünyanın merkezi Sandığım... Yüzün...

Mehmet Coşkundeniz